Gloria in Excelsis Deo! We rolden gisteren zo vanuit de kerstmis door naar de Nozem en de Non voor de kerstige editie van STRMSTRNG: een briljant lokaal initiatief van Eduard de Ridder en Nona Limmen dat het probleem oploste voor de vele feestbeesten in Heemskerk en omstreken, die liefde delen voor een verantwoorde portie indie, newwave, punk, electro en dubstep, maar niet belachelijk veel geld aan taxi’s uit willen geven of met hun vertiefde hoofd het eerste treintje moeten pakken.

STRMSTRNG is beroemd om z’n geniale thema’s. Vorige editie luidde het bijvoorbeeld ‘Zombie Shore’, wat resulteerde in een kolkende massa, compleet losgeslagen ondode guido’s and guidettes. Je staat werkelijk voor lul in je jeans en T-shirtje.

Afgelopen 90′s Highschool X-Mas Gala was extra speciaal, vanwege de extra ANTI-STORING stage waar opkomende dj’s nieuwe stijlen introduceerden: DJ Set Know – een echter verzamelaar – legde er ondergrondse en oldschool hiphop platen en DJ Vector EQ zette er een raggende set drum ‘n bass en neurofunk neer. Ik voelde me vereerd daar mijn diepgewortelde passie en liefde voor tech te mogen presenteren.

Helaas ben ik vergeten m’n furby mee te nemen als mascotte en om m’n set op te nemen. Gelukkig had ik m’n voorbereidende set dezelfde dag nog thuis opgenomen, dus kunnen degenen die er niet bij waren alsnog een graantje meepikken van de eerste 45 minuten van m’n set:

Iedereen ontzettend bedankt voor alle lieve berichtjes en positieve reacties! Het motiveert me monsterlijk om keihard door te gaan met deze onzin!

Line-up:

Main stage:
23:30 – 01:30: STRMSTRNG DJ team
01:30 – end: Flamboyance DJ Team

Anti-Storing stage:
23:45 – 00:45: DJ Set-Know
00:45 – 01:45: Elédi
01:45 – 02:45: DJ Vector EQ

Track list:

We zijn ondertussen dik een jaar, drie stijltransformaties, drie verversingen van m’n cd-tas, belachelijk veel feestjes en festivals, een ontelbaar aantal flessen biologische witte en rode wijn en twee kapotte Reloop cd-spelers verder, maar daar is ‘ie dan eindelijk: m’n eerste mixtape!

Afgelopen weken ben ik tot het inzicht gekomen dat ik wel plaatjes MOET draaien om ‘Ydilish’ te blijven. Hoe druk ik ook ben met afstuderen. Ik ben dan ook wanhopig op zoek naar (nieuwe) tweedehands Pioneer CDJ’s. Het liefst 800′tjes of 1000′jes. Dus als je er zelf nog twee hebt staan, of iemand weet die ze voor een zacht prijsje de deur uit doet: text me!

Ik heb nog een lange mixtape met m’n favoriete, meest vage tracks voor jullie in petto. Maar daar hangt een enorm perfectionisme overheen, vandaar dat deze nog even op zich laat wachten. Voor nu kunnen jullie alvast bovenstaande korte mix beluisteren, die ik maakte ter aankondiging van de elfde editie van Off The Hook. Het enige feestje in fucking Castricum waar kwaliteitsmuziek gedraaid wordt door jongens met gevoel voor messcherpte hi-hats en diepe bassen. Dat kan nooit goed gaan…

Verder is gisteren het duo ‘Koei&Belle’ geboren uit een spontane mixsessie genaamd: ‘Geboefte aan de Horizon’:

“Omdat het maandag is, en er geboefte aan de horizon is.
Omdat raar en vaag goed samen gaan.
Omdat niet alles goud is wat er blinkt, maar dit wel.”
Aldus mijn wazige muzikale wederhelft, Koei.

Foto’s door Rianne Mesman

In tegenstelling tot vrijdag en zaterdag, komen liefhebbers van elektronische muziek tijdens het befaamde Trouw op Zondag niet om los te gaan, maar om los te zijn. Four Tet en Floating Points ontpoppen er zich als geboren zondagavond-dj’s.

Four Tet – buiten de muziekwereld bekend als de 31-jarige Londenaar Kieran Hebden – heeft om 21.00 uur de karakteristiek langwerpige bovenzaal in het voormalige krantenpand al aardig vol. Zo exotisch als zijn eerste platen klinken, zo intiem en relaxed voelt de sfeer. De ene helft van het publiek bestaat uit feestbeesten die hun euforie van zaterdagnacht op zondagochtend nog een paar uurtjes uitzingen, de andere helft zoekt vooral de gezelligheid op. Een groot deel blijkt speciaal voor Four Tet te zijn gekomen.

Behendig wisselt hij van kleurrijke en diepe techplaten naar met vocalen doorspekte breakbeats en grappige klassieke edits van onder meer Brandy & Monica’s ‘The Boy Is Mine‘. Zodra de geliefde producer abrupt zijn eigen ‘Love Cry‘ van het album There Is Love in You uit 2010 inmixt, ontstaat er letterlijk een feest van herkenning in het publiek. Jarenlang werden Four Tets producties geprezen door liefhebbers van alle denkbare muziekgenres, maar nooit werden ze in clubs gedraaid. De tracks op There Is Love in You zijn de eerste werken die de laatste tijd steeds meer voorbijkomen, vooral op technogeoriënteerde feesten. En met succes.

Opvallend is vooral Four Tets eenvoudige techniek. Af en toe mixt hij bijvoorbeeld een track uit door de cd in scratchmodus weg te draaien. Misschien moet hij wennen aan de rotary mixer, waarop de faders de vorm van een draaiknop hebben in plaats van schuifjes. Volgens Patrice Bäumel, die bij Four Tet in de booth staat, zou dit mengpaneel een helderder geluid voortbrengen dan een doorsnee Pioneermixer. “Alleen merk ik daar vanavond weinig van. Daarbij is het in het donker ook veel lastiger om te zien hoe ver je kanalen open staan.” Misschien dat Four Tet daarom kiest voor een meer veilige manier van mixen. Verder is er geen spoor te bekennen van een opbouw in zijn set. Het lijkt bijna alsof hij gewoon de tracks kiest waar hij op dat moment zin in heeft. Voor de zondagavond is dat echter geen probleem. Er is bij het publiek toch geen behoefte aan een climax. Ze vinden zijn platenkeus alleen al geniaal genoeg.

Tijdens zijn afsluitende tribalhouseplaat, laat opvolger Floating Points trots zijn nieuwste vinyl aan Four Tet zien. Moeiteloos pakt hij de gevarieerde set op met nu-disco, jazz, koeienbellen, electro met een likje acid en zelfs bigband. Mixtechnisch is hij een stuk sterker dan Four Tet en ook laat hij meer interactie zien met het publiek. Toch taaien de eerste feestbeesten langzaam af. Four Tet is de overduidelijke publiekslieveling op deze mooie zondagavond, terwijl de bijna tien jaar jongere Floating Points muzikaal gezien zeker niet bij hem achterblijft.

Steeds als ik iets voor de eerste keer doe in de wondere wereld van de elektronische muziek, lijkt er altijd een cameraploeg paraat te staan om het legendarische moment vast te leggen. Dit gebeurde al tijdens m’n eerste echte technofeestje: Cocoon Goes Amsterdam tijdens het Amsterdam Dance Event in 2009 (check rond 7 minuten). Later nog eens tijdens de afsluitende set van Chris Liebing op m’n eerste grote zalen technofeest: Time Warp.

En nu dus een heus interview op m’n eerste buitenlandse, meerdaagse – overigens goddelijke – festival: Melt!
Het was de laatste dag, rolde net nog half naar de klote m’n tentje uit met m’n Welcome To The Future vrijwilligersdag t-shirt. En BAM! Een cameraploeg voor m’n neus. Check rond 13 minuten

Valtifest pubert er op los
Foto’s door Gabriëlle Koster

Valtifest gedraagt zich als een ware puber: hij heeft geen definitie voor ‘normaal’ en trapt lekker tegen gevestigde muziekgenres aan. De programmering is zo breed als de heupen van tante Kee: van electropop naar Baltimore club en weer terug naar (happy) hardcore. Er wordt zelfs een nieuw lid van de familie geïntroduceerd: moombahton.

Al vier jaar op rij is Valtifest hét alternatief voor carnaval in het noorden, maar elk jaar is er een ander thema. Omdat organisator Joost van Bellen zo in z’n sas is met de trouwe Valtifestbezoekers die elk jaar komen opdraven, luidt het thema dit jaar: All in the Family. Onder het motto ‘als je je vies voelt, ga je op visite bij je schoonfamilie’, dragen twee jonge mannen een doucheslang met kraan om hun schouders en hebben ze tandenborstels en schuursponsjes op hun shirts geplakt. Ook The Sims (het party-uitbreidingspakket), de loodgieterbroertjes Mario en Luigi, complete families Flintstone en zelfs Waldo – van de beroemde zoekboeken Where’s Waldo? – hobbelen rond. Maar zijn die ambulancebroeders daar nu EHBO-personeel, of…?

De mainstage is dit jaar omgetoverd tot televisiekast met daarin het logo van ‘De Grofste Familie van Nederland’. Tijdens de officiële opening kondigt De Groentevrouw – een typetje van actrice Marjan Luif, in omajurk en voorzien van dito kapsel – met een onvervalst Amsterdams accent al rappend De Loosdrechtse Plassertjes aan. Een groep van twintig volwassen mannen die liedjes van Kinderen voor Kinderen zingt. Sister Slet en voormalig nachtburgemeesterkandidaat Jennifer Hopelezz playbacken ‘We Are Family’ van Sister Sledge.

Na de opening begint de Braziliaanse band CSS, wat staat voor Cansei de Ser Sexy en in het Portugees zoveel betekent als: ‘ik ben het zat om sexy te zijn’. De zangeres holt, rolt, kruipt en kronkelt over het podium met haar witgeschminkte gezicht en zwarte, ontplofte kapsel, terwijl ze korte, vrolijke, newrave-achtige tienerrockliedjes over vriendschap en verliefdheid zingt.

Zeer opvallend dit jaar is het belachelijk hoge energieniveau van veel geboekte acts op Valtifest. Bart van Liemt, voormalig zanger van The Sheer en nu gangmaker van de ultrapopulaire Haarlemse band Baskerville, danst en zingt met net zoveel energie als je zevenjarige ADHD-neefje. “Ik wil natte oksels zien, gore natte oksels!”, schreeuwt hij vanaf het knusse podium Beukplein 666 zodra de band de Bart B More’s Stuiter Remix van zijn eigen hit ‘Devil’s Town’ inzet.

De organisatie heeft dit jaar Rietveldstudenten gevraagd om de podia en tenten aan te kleden. In de Discothèque fungeert wit ondergoed met zwarte letters erop als slingers die samen zinnen vormen als: ‘Tante Truus lust er wel pap van’. Aan de linkerkant van het langgerekte podium sluit Tom Trago zijn melodieuze tech- en discohouseset af. Een van de meest beheerste acts vandaag. Dan komt de hyperactieve, vijfkoppige, IJslandse electropopband FM Belfast, compleet met vlinderdassen en nerdbrillen, de rechterkant van het podium opgehuppeld. Binnen tien minuten krijgt de band iedereen in de tent op hun hurken, om hen vervolgens een gat in het zeil te laten springen.

Wannabeastar danst rondjes om de dj booth van Beukplein 666, die de vorm heeft van een doodskist. Haar MC maakt perfect ritmische, orgastische geluiden op haar strakke, ijzeren electroset. Fransman Brodinski mixt op de RAUW-stage opzwepende techno met acid en balearic house terwijl hij headbangende bewegingen maakt. Waarom ook niet? Het publiek kan er geen genoeg van krijgen.

Oude ravers herbeleven de gouden jaren van de RoXY en de IT in de Oud Hollandsche Acid Tent tijdens een set die doorspekt is met acid- en houseclassics van de IT Family, die bestaat uit Jean en Marcello. Junkie XL heeft op de mainstage zijn eeuwige petje ingeruild voor een afropruik. Midden in zijn discohouseset klimt hij bovenop de booth om daar volledig uit z’n dak te gaan.

En net als je denkt dat het niet gekker kan, stuit je bij het podium MTV the Grind op de afsluitende set van Munchi. De Rotterdamse dj en producer brengt een gloednieuwe muziekstroming naar Valtifest. Het werkt als volgt: draai het tempo van een reggaetonplaat terug naar 108 beats per minuut, mix daar een house- en/of dubstepplaat doorheen en je hebt moombahton. Van Bellen legt uit: “Door moombahton wilde ik dat ik een donkere meid van achttien jaar was met een kont als de Tafelberg. Ik houd van muziek die tegen dingen aantrapt, commotie veroorzaakt. Waar het legertje zelfverklaarde muziekconnaisseurs een hartstilstand van krijgt.” Van Bellen geeft hiermee meteen de verklaring voor het succes van het festival: neem muziek vooral niet te serieus en er is feest, met een hoofdletter F.

Vernieuwende liveacts en klassieke knallers op NDSM-werf

Het uitverkochte Voltt Loves Summer mag zich gelukkig prijzen met de vijftienduizend trouwe technoliefhebbers die niet terugschrikken voor – en misschien stiekem zelfs een beetje genieten van – een aantal flinke hoosbuien. Iets wat sommige acts die dag helaas de strop omdoet, maar voor andere juist resulteert in flinke climaxen.

Molao trapt af in de X Tent en treft een geluk bij een ongeluk. Tijdens het laatste half uurtje van zijn metersdiepe liveset vol wazige ambient-techno komt de hemel naar beneden vallen. Alle vroege Volttvogels ontvluchten de festivalplaaggeest die regen heet en de tent is in no time gevuld. Tijdens de afsluiter knalt hij er een bas in die zo diep is dat alleen doven hem kunnen horen. Slechts de trillingen zijn te voelen.

Arme Scion & Tikiman, door organisator Bart Skils zelf bestempeld als hét hoogtepunt van de dag. Merkwaardig dat de organisatie de heren dan zo vroeg op de dag plaatst. Want Skils had zeker geen ongelijk. Tikiman (beter bekend als Paul St. Hilaire) vult de kille, minimale klanken van Scion met zijn warme, door echofilters vertraagde reggaestem. Doodzonde dat er slechts een tiental diehards van staan te genieten.

Scuba laat perfect zien dat verrassend willen zijn niet altijd de beste zet is. Mixte hij tijdens Source on Ice nog meesterlijke dubstep met duistere techno, nu peutert hij de zon achter de wolken vandaan met funky tech-house. Subtiele overgangen zijn ver te zoeken, een gevalletje schoenmaker blijf bij je leest. Gelukkig voor hem lijkt het publiek niet al te kieskeurig. Bij Actress is de situatie omgedraaid. Hij weet rollende vierkwartsmaten in smeltende breakbeats te gieten. Helaas krijgt hij het publiek maar lastig mee.

Benoit & Sergio blijken niet alleen online – met bijna twaalfduizend likes op hun Facebookpagina – graag geziene gasten. De sfeermakers laten met hun MIDI-controllers, stemvervormers en vrolijke tech-pop de hele tent ontploffen, ook al breekt buiten de zon eindelijk door. Als ze een half uur eerder moeten stoppen, krijgen ze een bende gillende meiden over zich heen.

De stagemanager laat echter zonder pardon Minilogue alweer plaatsnemen achter de computers. De Zweedse heren gaan een intense, industriële en tegelijk organische dialoog aan met hun publiek. Een ontdekkingsreis door een schilderij van geluiden.

Oer-Hollandse, monotone shuffletechno komt van Polder op het hoofdpodium. De messcherpe hi-hats in combinatie met ellenlange breaks die parallel lijken te lopen met het doorbreken van de zon, zorgen voor een springende en joelende massa op de helling.

DJ Koze is niet alleen de eerste in de X Tent die cd’s gebruikt in plaats van toversoftware, ook vindt hij het belangrijker het publiek met zijn mobiele telefoon te filmen dan een strakke mix neer te zetten. Zijn misplaatste gebruik van loops geeft velen het gevoel even op dat grote festival te zijn dat vandaag plaatsvindt op het voormalig Floriadeterrein in Hoofddorp. Deze man kan nog heel wat leren van superstar dj Loco Dice. Zijn überstrakke, eeuwig rollende, karakteristieke Duitse technosets vervelen nooit. Ook nu weer lijkt hij de aanwezigen te bespelen alsof het marionetten zijn.

Henrik Schwarz is een player. Hij flirt met de knoppen; zwoele fluittonen en saxofoons tijdens zijn set. Jammer dat er geen enorme schermen in de tent hangen, dan zou iedereen kunnen genieten van zijn pogingen het wereldrecord gekke bekken trekken neer te zetten. The Advent, die alle sterke vissersverhalen ruimschoots waarmaakt, sluit raggend en beukend af op het hoofdpodium. Techno voor grote zalen pur sang.

Voltt Loves Summer 2011, de programmering en de weersomstandigheden vertonen vandaag veel overeenkomsten. Bij sommige acts, zoals Scuba, pakt de ongewenste gevarieerdheid niet goed uit, terwijl andere, zoals Polder en The Advent, juist in harmonie zijn met de wisselvalligheid. Het publiek trekt in elk geval met zichtbaar plezier pimpelpaarse regenlaarzen met rode stippen aan of zet een paraplu-petje op: niet zeiken maar dansen. Net als voorgaande jaren blijft er één ding onaantastbaar goed: de sfeer.

Doe de ananas-, kokosnoot-, banaan- en mangostage in een blender en je hebt een verfrissend zoete en vooral gezonde smoothie van alle artiesten die vroeger, nu en in de toekomst een eigen gouden muzikale weg insloegen of inslaan. Source wist tot nu toe – in tegenstelling tot vele andere tech-georiënteerde festivals die ons land tegenwoordig rijk is – een betoverende programmering en sfeer neer te zetten.

De kokosnootstage was een half overkoepeld podium in de vorm van een enorme frisbee die schuin omhoog uit de grond stak. Hier begonnen we ons Source-avontuur met Jungle By Night; een negenkoppige band (waarvan de helft nog minstens minderjarig) uit Amsterdam, die afrobeat uit Nigeria, jazz uit Ethiopië en Westerse rock vermengden tot een smeuïge Afrocado. Een meisje met een felgekleurde hoofddoek waar aan alle kanten dreads uitstaken kwam naar ons toe gehuppeld: “Jullie staan precies hetzelfde te kijken als toen ik ze voor het eerst zag: ‘Huh? Zoveel?!’”. Voordat we behoorlijk antwoord konden geven, huppelde ze alweer uitgelaten terug naar haar plaats om mee te doen met de rest: “To the left, to the right, to the left, to the right”. Waar zijn de koude kokosbiertjes?!

Om nog op tijd te zijn voor het laatste halfuurtje Supermayer op de ananas mainstage, maakten we gebruik van een van de pendelbootjes (geniaal idee, als je niet ladderzat bent tenminste…) over het meer naar de andere zijde van het festivalterrein. Superpitcher en Michael Mayer ademden Source: met de wind door de haren en een glimlach van oor tot oor brachten de heren ons een rijke set melodieuze, soms rollende techno, doorspekt met zwevende, meeslepende vocalen. Met onze ogen gesloten genoten we van de afsluitende tracks met een hoog IDM-gehalte. Alsof we onszelf in een warm kruidenbad onderdompelden, na de kille editie van Awakenings Festival vorige week.

Bijna een Michelinster
Als de organisatie van Source een restaurant was, verdiende ze bijna een Michelinster. Alles was tot in de puntjes verzorgd: er waren meer dan genoeg muntautomaten, heerlijk biologisch eten voor een prima prijsje, aan de bar werd je meteen geholpen en we zijn nog nooit zo streng op het bezit van drugs gecontroleerd. Ze krijgen die ster bijna, dus niet helemaal, omdat het klaarblijkelijk te lang geleden is dat ze het zinnetje “na het plassen, handen wassen” voor het laatst hadden gehoord. Gelukkig was dat dan ook het enige waar we over kunnen mierenneuken. Naast alle verrassende, frisse optredens waren er genoeg rare, bijzondere, grappige dingen te beleven en doen. Hakken voor een goed doel bijvoorbeeld. En dan hebben we het niet over boomstammen of stiletto’s, maar over de bewegingen die men maakt in aussies en housebroeken. In het Big Fridge theater smeet een hyperactief zakenmannetje met rijst naar alles en iedereen en liet hij zijn publiek stemmen welke lp’s mochten blijven leven en welke hij aan stukken mocht slaan met ‘The Golden Hammer’.

Na Supermayer betrad Stacey Pullen de ananasstage. Een man die opgroeide onder de hoede van de legendarische Belleville Three en aan het hoofd stond van de tweede golf Detroit techno. Zijn set holde van dansbaar funky naar stevig industrieel. In iedere break tuitte hij zijn volle lippen en gooide hij zijn hoofd naar achteren wanneer hij de bas inmixte. Een paar honderd breed grijzende Sourcialisten gooiden hun vuisten in de lucht bij het doorbreken van de eerste zonnestralen op deze bewolkte dag, waarop meteen een welgemeende glimlach op Pullens gezicht volgde.

Stond hij de nacht ervoor nog italo disco te kallen naast Martin Duvall tijdens Jägerlandtour in Trouw, nu waagde San Proper zich – volledig in een keurig geel (of goud?) kleurig pak gehesen – samen met Tom Trago aan de 80’s wave, postfunk, surf, dub en disco. Hun live-act The Dirt Machine. Tof om de dj’s nu eens te zien zingen, dansen (wisten jullie dat Tom een meester is in de robotmove?) en op een gitaar met een Betty Boopsticker te zien spelen. Helaas klonk het drumstel net even te hard voor de zang, en stonden we tevergeefs te wachten op een crowdsurfpoging van mr. Proper.

Een van de grote verrassingen van de dag was Pearson Sound in de bananentent (in de sourcemond ook wel de dubtent). De Britse David Kennedy (beter bekend als Ramadanman) stond in de dj-booth alsof hij aan het rommelen was op z’n slaapkamer, maar een geluid dat er uit kwam… Het publiek kon om de gehele booth heen lopen, waardoor we zijn mixtechniek van een meter afstond konden bestuderen. Belachelijk. Alsof het niets was mixte hij alle denkbare soorten breakbeats in elkaar. We wisten niet wat ons overkwam. Aan het eind van z’n set brak ook nog eens definitief de zon door, waardoor iedereen meteen op het gras naast de tent bivakkeerde.

Zodra Kode9 midden in zijn set opeens vreemd ging met lelijke nintendotasjeshouse, renden we snel naar de ananastent waar Regis dikke doorragtechno onder een ondertussen strakblauwe lucht verzorgde. Stiekem verheugden we ons al op de afsluitende set van 540 Soundsystem: 360 Soundsystem + Darko Esser. Afgelopen Source On Ice was hun eerste gig samen een waar succes. Het duurde even tot het publiek overgeschakeld was van de harde live set van Regis naar de perfecte balans tussen melodie en dikke baslijnen, verre vocalen en onbestemde andere geluiden van 540. Maar zodra de oortjes eenmaal gewend waren, zorgden ze dan ook voor een perfecte afsluiting van een geslaagde eerste dag vol verrassingen.

Dag 2
Chillmodus aan: een minder vol programma door langere sets (Melon en Harvey Presents Locussolus allebei maar liefst vijf uur!) en meer dan goddelijk festivalweer. Het was druk en heet bij de kokosnootstage waar Moodyman – verscholen onder een enorme zwarte pet – house met soul- en jazzinvloeden draaide. Vijf minuten voordat Bonobo – dé act van het festival, waar iedereen het al weken over had – begon, sneakten we weg bij Moodyman.

We hadden verwacht dat meer mensen dit plan zouden hebben, maar de drukte bij de mainstage viel ons alles mee. Tom Trago (die man is ook overal!) en Steven de Peven – samen Alfabet – mixten de laatste nummers van hun 26 zomerse tech-house tracks met elk een andere beginletter in elkaar. Daarna was het eindelijk tijd voor Bonobo om wat te soundchecken. De sfeer was gespannen, de verwachtingen hoog.

Simon ‘Bonobo’ Green en zijn band speelden de bekende nummers in een heftig geïmproviseerd jasje. De bas stond net als tijdens hun concert in de Melkweg vorig jaar helaas net te hard om de fluiten goed te kunnen horen. Een grote domper was het ontbreken van zangeres Andreya Triana. De zangeres die vandaag met hen mee was had een mooie stem, maar viel in het niet bij die van Andreya. We hadden ook het idee dat ze veel minder instrumenten gebruikten, waardoor het optreden toch minder energiek aandeed. Aan het eind van hun anderhalf uur durende optreden verrasten de drummer, saxofonist en Simon achter zijn MacBook ons met een live dubstep improvisatie die zelfs over ging in drum ’n bass… Hoe ze dat precies fixten was ons een raadsel, maar het publiek ging door het lint.

Onder begeleiding van Kerry ‘deephouse’ Chandler stapten we meteen weer over naar gevarieerde, zonnige, electronische klanken. Vervolgens genoten we van de laatste paar acid (!) plaatjes van Intergalactic FM eigenaar I-F. En ten slotte pendelden we tussen de altijd bikkelharde techno van Robert Hood en electro-like techno van Modeselektor omdat we gewoon niet meer wisten wat we nou lekkerder vonden. Wat een programmering, wat een fijne sfeer. Wat ons betreft was Source Festival het meest veelbelovende festival van dit seizoen tot nu toe.

Geschreven voor DJBroadcast

“Het zijn echte nachtdieren; zodra de schemering invalt ontpoppen ze zich tot uitstekende springers. Hun enorme ogen bedekken bijna de hele voorkant van hun gezicht en wegen zwaarder dan hun hersenen.” Een beschrijving van het publiek van Soenda Festival dat zaterdag 28 mei de Ruigenhoekse polder in Utrecht op stelten zette? Bijna wel. We durven namelijk wel een wedje te leggen dat er ondanks het hondenweer meer zonnebrillen dan poncho’s zijn verkocht. Nee, we hebben het hier over het Soenda Spookdiertje. Weet je ook meteen wat het logo (Is het een beer? Een vleermuis?) van de organisatie moet voorstellen.

Foto’s door Wesley Geesink

Normaal smelten gezonde Hollandse techliefhebbers niet van een paar regendruppeltjes: toch drukten de regen en koude wind vooral ’s middags de sfeer. Aan de organisatie van het festival lag het in ieder geval niet. We konden aan alles merken dat ze haar stinkende best had gedaan er een gedenkwaardige dag van te maken. Prima verdeling van de open air stages en tenten en meer dan genoeg gekkigheid en creatieve uitspattingen eromheen in de ‘Camping Comfort Zone’ en het ‘Losse Schroeven’ gebied. Van een knutselclub waar men aan de slag kon met kleurpotloden tot spring/chillkussens en een waarzegster in een tipi.

De eerste editie van Soenda Festival ontstond drie jaar geleden uit een samenwerking tussen Elevation Events en dj Wesdex. Hun gedeelde liefde voor het natuurschoon van de Soenda-eilanden groeide uit tot een festival met maar liefst dertig artiesten uit meer dan vijf verschillende landen. Vandaar ook de namen van de stages: Java (open air mainstage), Komodo, Soembawa en Roti (open air).

Onderweg achtervolgde de Nederpop ons: de stations en treinen kleurden wit van alle mensen met gouden laarzen, sieraden, riemen en kroontjes (bedankt weer hè, Geer, Goor, Jeroen en René). En in de pendelbus pestte de buschauffeur ons met “Een man… weet niet wat ‘ie mist… weet niet wat ‘ie mist…”. De vierkwartsmaten lachten ons dan ook breed toe op onze weg naar de ingang van het festivalterrein, waarnaast pensioenhouders hun moestuintjes ondertussen keurig op de maat aan het bijharken waren.

“Als sardientjes in een blik”; zo omschreef onze fotograaf de drukte in zowel de Komodo – als Soembawa-tent. In de laatstgenoemde draaide Dominik Eulberg techno met een electrosausje en jaren ‘80 synthesizer geluiden. We mogen tegenwoordig serieus dankbaar zijn voor een dj met zo’n eigen sound. Het deed ons af en toe zelfs denken aan Star Trek… Een gozer naast mij spacete ‘m in ieder geval net zo hard als Mr. Spock: “Zie je die grote lampen bij de booth? Als je op een blok staat en al die lampen gaan tegelijk aan, dan krijg je een lekker kleurtje”. We bedankten hem vriendelijk voor de tip.

Onderweg naar Komodo vroegen we ons af waar de maïsbekertjes waren gebleven. Soenda was toch altijd zo begaan met de natuur? De vertrapte plastic Coca Cola en Heineken bekertjes vlogen ons om de oren… Beetje jammer. In Komodo zorgde Psyk voor pure doorrag techno. We genoten met volle teugen van het kraakheldere geluidsysteem in deze tent.

Op de mainstage verwonderden we ons eigenlijk vooral over het bijzondere uiterlijk van een gozer die volledig los stond te gaan op de welbekende rollende Duitse techno van Mathias Kaden en Daniël Stefanik. Cruella de Vil kapsel, enorme witte bril zonder glazen, wit ‘wet T-shirt contest’ shirt en een dode fret (!) aan de riem van zijn veel te strakke gebleekte jeans die hij in z’n vertrapte witte All Stars had gepropt. Heb je ‘m? Nu kun je vast ook wel bedenken wat voor bewegingen hij stond te maken.

Rond half acht ’s avonds gebeurde er iets bijzonders in de Soembawa-tent. Volgens de geruchten had Olene Kadar vertraging opgelopen. Julien Chaptal – die eigenlijk zou afsluiten – stond in zijn plaats een geïmproviseerde melodieuze set weg te geven, doorspekt met R&B samples en zoete vocalen. Wat een aangename verrassing! Buiten regende het niet meer, waardoor er gelukkig wat meer dansruimte kwam. Ten slotte nam Olene Kadar toch nog het laatste uurtje voor zijn rekening met een dieper dan diep geluid. Als het je als artiest en organisatie lukt zo’n tegenslag om te vormen tot twee meer dan verrassende sets, dan ben je in onze ogen heel goed bezig.

Vrijbuiter: 1. zeerover; 2. iemand met vrije opvattingen die zich aan het algemeen gebruik niet stoort. Het woordenboek liegt er niet om. Met maar liefst twee technozalen, een funk-, disco- en italolounge en een bioscoop met gefreakte Japanse anime kunnen we de vijfde editie van Vrijbuiters Go Berlin Underground achteraf niet bepaald een doorsnee feestje noemen.

Volgens de organisatie mochten we geluiden uit de Berghain, Panoramabar en Club de Visionaere verwachten. “Kom maar op met je Duitse sferen!”, was wat we niet alleen zelf dachten, maar wat we ook in de ogen van veel Vrijbuiters konden lezen. Bij binnenkomst zagen we dan ook een aantal vraagtekens verschijnen in diezelfde ogen door de funky, disco- en italoklanken uit de lounge: “Is dit het feestje?!”. Gelukkig vonden ze al gauw de twee zalen op de 1e verdieping van Studio K en zagen we later op de avond een hecht clubje dat de variatie in de lounge wél kon waarderen.

Rond een uurtje of half twee nemen we een kijkje in de Vrijbuiterszaal naast de bioscoop, waar resident Reiss zijn publiek in de Vrijbuiterszaal een warm welkom heet. Na een half uur neemt Shed het van hem over. Helaas horen we in zijn set weinig terug van zijn prachtig atmosferische ‘Traveler’ album. Achter zijn draaitafels kiest hij voor iets steviger geschut. We geven hem ook geen ongelijk, anders zou het een wel erg spacende bedoeling worden. We genieten van de open sfeer en de kraakheldere geluidsinstallatie. De line-up is netjes op de muren geplakt en door middel van een projectie op de muur worden we er nog eens aan herinnerd met welke artiest we te maken hebben.

In de Berlin Underground zaal gaat het er een tikje anders aan toe. Deze is een stuk groter en het publiek gemiddeld tien jaar jonger. In de booth staan vooral applejunkies in tegenstelling tot de vinyljunkies in de Vrijbuiterszaal. De techno is een stuk harder en rollender en de line-up is nergens te vinden. Wie is die man die om half drie de complete BU zaal propje vol heeft gekregen met zijn diepe Duitse techno? De visuals vertellen ons dat het Marko Fürstenberg is. Toevallig weten we dat het zijn eerste keer (!) in Nederland is en zo te zien voelt hij zich als een vis in het water tegenover de Nederlandse ravers. Zodra Frodo het van hem overneemt, knalt hij meteen een moddervette baslijn de zaal in. Even lijkt zijn appeltje te haperen, maar gelukkig is het loos alarm. Eigenlijk horen we de hele avond lang alleen maar superstrakke setjes. Geen schoonheidsfoutje te bekennen, zelfs niet onder de vinyldj’s.

Om te voorkomen dat we smelten (de tempratuur in de BU heeft ondertussen tropische waarden bereikt) verplaatsen we onszelf naar de bioscoop waar er een anime over poedelnaakte robotvrouwen met afgehakte armen draait. Best geniaal. Zodra we weer terugkeren in de kokende en kolkende massa van de BU worden we verrast door de plotselinge omslag naar deephouse. De visuals vertellen ons dat het Roman Lindau is. Beetje jammer dat hij niet gewoon voortborduurt op de sets van Fürstenberg en Frodo. Het publiek zat er net zo lekker in, nu staat iedereen een beetje te dralen en wachten op wat komen gaat. Dan mixt hij abrupt een rollende technoplaat in. Speelt hij een spelletje met ons? We snappen het niet, maar de zaal is in ieder geval weer tevreden.

In de Vrijbuiterszaal klinkt ondertussen trage, maar stevige tech-house met zwoele vocalen van Freddy Spool. Op de begane grond zien de kapers vol afgrijzen de eerste zonnestralen de aarde beroeren. In de BU zaal kan weer vrij geademd worden en de bioscoop zit vol met mensen die nog lang niet geconfronteerd willen worden met het lentezonnetje. Er draait nu een van de mooiste en duurste anime ooit gemaakt: Princess Mononoke. Jammer genoeg in vrij slechte beeldkwaliteit. De film past prima bij de intens relaxte maar wazige sfeer die nu in heel Studio K heerst. De meningen zijn echter verdeeld. Zo horen we naast ons een groepje jongens weglopen: “Pff… Nog steeds die fucking manga shit?”.

In de BU zaal heeft Lindau het ondertussen dik goed gemaakt. Hij gaat onverstoord verder met zijn rollende techno en de zaal gaat weer goed los. Nu moeten we er toch echt aan geloven: het is klaarlichte dag en de eeuwig glimlachende Sandrien perst in de Vrijbuiterszaal het laatste druppeltje energie uit de diehard vrijbuiters. We vragen ons iedere keer weer af of ze net van een feestje elders komt of dat ze gewoon zo vanuit haar warme bedje tussen de doorhalers door de booth instapt. Een ding is zeker: ze weet ons iedere keer weer te overtuigen met haar platenkeuze en beheerste mixstijl.

Onderweg naar het festivalterrein verdwalen was iets waar we ons geen zorgen over hoefden te maken. We volgden simpelweg de onverschrokken Sourcialisten in hun jaren ‘80 knalblauw, -roze en –groen gestreepte skipakken naar de pendelbussen vanaf Utrecht Centraal. Waar we ons echter wel zorgen over mochten maken was de gigantische rij op het dijkje voor de ingang. Honderden verzopen katjes wachtten minimaal een uur in de stromende regen tot ze eindelijk hun welverdiende festivaldansje met een biertje in de hand mochten maken. Meteen duidelijk was hiermee de X-factor van dit succesvolle winterfestijn: een hoog gezond-Hollands-bikkelgehalte in combinatie met een on-Hollandse openheid voor experimentele kwaliteitsmuziek.

Dit jaar besloot de organisatie het festival ijskoud te verplaatsen van de Paperdome naar Recreatiepark Strijkviertel in De Meern. Naast de drie grote tenten – genaamd Sabre, Mammoth en Rhino – die voornamelijk dienden voor muzikaal vermaak, stonden er ook nog twee andere tenten waar avonturen van een ander kaliber te beleven vielen. The Big Fridge was – in tegenstelling tot het beeld dat je krijgt bij een enorme koelkast – een warme, droge, knusse theatertent gevuld met vrolijk gekleurde kussens, waar je je met modder besmeurde schoenen even mocht laten voor wat ze waren en kon genieten van cabaret- en circusshows. Op de Inuit University wachtten grote meesters van het vak je op om je klaar te stomen tot ijsblokjes kunstenaar of lachyogi.

Nadat we de moederpoel (aka rij) voor de muntjeskassa hadden overleefd, haastten we ons naar de Mammoth om daar het eenmalige project van Patrice Bäumel, Nuno dos Santos en Darko Esser te aanschouwen: 540 Soundsystem (360 + Darko Esser = 540). Toen we een plekje vooraan in de tent hadden bemachtigd, snapten we de verkoop van oordopjes bij de muntjeskassa. De gemiddelde Sourcialist is heel wat gewend, maar naast ons zagen we een groepje dames terecht hun bontmutsen met een pijnlijk gezicht over hun oren trekken. Een beetje jammer van het rijk gevarieerde en secuur opgebouwde setje dat de heren van 540 neerzetten. Het zou zonde zijn als zich houden aan dit eenmalige project. Hopelijk zien we deze drie-eenheid in de toekomst nog vaker langshoppen in clubs en op festivals.

Met moeite wisten we ons weg te rukken bij alle oorstrelende experimenten van 540. We wilden zoveel mogelijk zien en horen in de relatief korte tijd die we hadden. Op onze weg naar de Sabre realiseerden we ons dat als de chicks van Bont Voor Dieren hier aanwezig zouden zijn geweest, ze waarschijnlijk spontaan zouden overlijden aan een hartaanval met al die bontjassen en –mutsen op het terrein. In Sabre zorgde Serge – labelbaas van Clone – voor contrast. Waar 540 zich de nieuwste technologische snufjes op het gebied van electronische muziek eigen hadden gemaakt, bleef Serge trouw aan zijn zwarte goud. De krassen en haperingen voor lief nemend, net als uw reporter. Jammer dat het publiek er minder begrip voor op kon brengen. Hij schotelde ons een haast zomerse mix van diepe house en techno voor. Stiekem best wel lekker zo met die stortregen.

Ricardo Tobar stond al naast Serge te trappelen in de dj-booth. Hij bleek wat opstartproblemen te hebben en liet vol onbegrip twee losse tulpjes aan iemand van de technische dienst zien. Serge ging onverstoorbaar verder. Een kwartier later dan gepland gooide mr. Tobar zijn eerste verrassende acidklanken door de tent. Het was alleen al een genot om de uit Chili afkomstige producer te zien headbangen op z’n eigen spacende live-set. We snappen wel waarom Border Community en Traum Schallplatten hem zo graag wilden hebben. Duistere, dromerige, maar toch stevige beats kwamen uit zijn laptop vandaan. En het publiek vond het prachtig. Muziek met een dubbele bodem: zo hoog mogelijk springen of ogen dicht en genieten maar.

Vervolgens namen we nog snel een kijkje in de Rhino, waar Kyle ‘Grandson of Detroit’ Hall van slechts 18 winters jong en Eglo label eigenaar Floating Points een eind breidden aan hun zes uur durende (!) set. Vermoeid leken ze allerminst. Onder een enorme witte kartonnen (of plastic?) snor en omringd door het publiek, knalde Hall zijn laatste lp’tjes erin. Daarna liepen we weer snel terug naar Sabre, waar Scuba een donkere, wazige techno-set aan het bouwen was. Zo hard als Tobar opging in zijn eigen creaties, zo kalm en geconcentreerd was Scuba aan de knopjes aan het draaien. Afsluitend liet Speedy J zich in de Mammoth jammer genoeg niet helemaal van zijn beukende kant zien. Iemand nog wilde verhalen in de aanbieding over de andere afsluiters of de officiële afterparty in Poema? Komt u maar!