Geslaagd debuut 540 Soundsystem tijdens Source On Ice

Onderweg naar het festivalterrein verdwalen was iets waar we ons geen zorgen over hoefden te maken. We volgden simpelweg de onverschrokken Sourcialisten in hun jaren ‘80 knalblauw, -roze en –groen gestreepte skipakken naar de pendelbussen vanaf Utrecht Centraal. Waar we ons echter wel zorgen over mochten maken was de gigantische rij op het dijkje voor de ingang. Honderden verzopen katjes wachtten minimaal een uur in de stromende regen tot ze eindelijk hun welverdiende festivaldansje met een biertje in de hand mochten maken. Meteen duidelijk was hiermee de X-factor van dit succesvolle winterfestijn: een hoog gezond-Hollands-bikkelgehalte in combinatie met een on-Hollandse openheid voor experimentele kwaliteitsmuziek.

Dit jaar besloot de organisatie het festival ijskoud te verplaatsen van de Paperdome naar Recreatiepark Strijkviertel in De Meern. Naast de drie grote tenten – genaamd Sabre, Mammoth en Rhino – die voornamelijk dienden voor muzikaal vermaak, stonden er ook nog twee andere tenten waar avonturen van een ander kaliber te beleven vielen. The Big Fridge was – in tegenstelling tot het beeld dat je krijgt bij een enorme koelkast – een warme, droge, knusse theatertent gevuld met vrolijk gekleurde kussens, waar je je met modder besmeurde schoenen even mocht laten voor wat ze waren en kon genieten van cabaret- en circusshows. Op de Inuit University wachtten grote meesters van het vak je op om je klaar te stomen tot ijsblokjes kunstenaar of lachyogi.

Nadat we de moederpoel (aka rij) voor de muntjeskassa hadden overleefd, haastten we ons naar de Mammoth om daar het eenmalige project van Patrice Bäumel, Nuno dos Santos en Darko Esser te aanschouwen: 540 Soundsystem (360 + Darko Esser = 540). Toen we een plekje vooraan in de tent hadden bemachtigd, snapten we de verkoop van oordopjes bij de muntjeskassa. De gemiddelde Sourcialist is heel wat gewend, maar naast ons zagen we een groepje dames terecht hun bontmutsen met een pijnlijk gezicht over hun oren trekken. Een beetje jammer van het rijk gevarieerde en secuur opgebouwde setje dat de heren van 540 neerzetten. Het zou zonde zijn als zich houden aan dit eenmalige project. Hopelijk zien we deze drie-eenheid in de toekomst nog vaker langshoppen in clubs en op festivals.

Met moeite wisten we ons weg te rukken bij alle oorstrelende experimenten van 540. We wilden zoveel mogelijk zien en horen in de relatief korte tijd die we hadden. Op onze weg naar de Sabre realiseerden we ons dat als de chicks van Bont Voor Dieren hier aanwezig zouden zijn geweest, ze waarschijnlijk spontaan zouden overlijden aan een hartaanval met al die bontjassen en –mutsen op het terrein. In Sabre zorgde Serge – labelbaas van Clone – voor contrast. Waar 540 zich de nieuwste technologische snufjes op het gebied van electronische muziek eigen hadden gemaakt, bleef Serge trouw aan zijn zwarte goud. De krassen en haperingen voor lief nemend, net als uw reporter. Jammer dat het publiek er minder begrip voor op kon brengen. Hij schotelde ons een haast zomerse mix van diepe house en techno voor. Stiekem best wel lekker zo met die stortregen.

Ricardo Tobar stond al naast Serge te trappelen in de dj-booth. Hij bleek wat opstartproblemen te hebben en liet vol onbegrip twee losse tulpjes aan iemand van de technische dienst zien. Serge ging onverstoorbaar verder. Een kwartier later dan gepland gooide mr. Tobar zijn eerste verrassende acidklanken door de tent. Het was alleen al een genot om de uit Chili afkomstige producer te zien headbangen op z’n eigen spacende live-set. We snappen wel waarom Border Community en Traum Schallplatten hem zo graag wilden hebben. Duistere, dromerige, maar toch stevige beats kwamen uit zijn laptop vandaan. En het publiek vond het prachtig. Muziek met een dubbele bodem: zo hoog mogelijk springen of ogen dicht en genieten maar.

Vervolgens namen we nog snel een kijkje in de Rhino, waar Kyle ‘Grandson of Detroit’ Hall van slechts 18 winters jong en Eglo label eigenaar Floating Points een eind breidden aan hun zes uur durende (!) set. Vermoeid leken ze allerminst. Onder een enorme witte kartonnen (of plastic?) snor en omringd door het publiek, knalde Hall zijn laatste lp’tjes erin. Daarna liepen we weer snel terug naar Sabre, waar Scuba een donkere, wazige techno-set aan het bouwen was. Zo hard als Tobar opging in zijn eigen creaties, zo kalm en geconcentreerd was Scuba aan de knopjes aan het draaien. Afsluitend liet Speedy J zich in de Mammoth jammer genoeg niet helemaal van zijn beukende kant zien. Iemand nog wilde verhalen in de aanbieding over de andere afsluiters of de officiële afterparty in Poema? Komt u maar!

Geschreven voor DJBroadcast

Explore posts in the same categories: Verhaaltjes

Tags: 360 soundsystem, 540 Soundsystem, afterparty, Bont Voor Dieren, Border Community, Darko Esser, Floating Points, ijsblokjes kunstenaar, Inuit University, Kyle Hall, lachyogi, mammoet, Mammoth, minimal, Nuno dos Santos, Paperdome, Patrice Bäumel, Poema, Recreatiepark Strijkviertel, Ricardo Tobar, Sabre, Scuba, Serge, Source, Source On Ice, Speedy J, tech-house, techno, The Big Fridge, Traum Schallplatten, winterfestival, zwart goud

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.