You’re Here

Zaterdag 19 juni 2010, Het Eilandje, Antwerpen

We were there. Geniet mee van onze avonturen tijdens You’re Here, een bijeenkomst voor alle ondergrondse kunst- en muziekaanbidders om datgene te delen waar zij gelukkig van worden. Spuitbussen, verfkwasten, polaroids, vitaminewater, industriële indie geluiden en dikke Vlaamse fritten bij ’t Hoekske. Celebrate creativity op Het Eilandje in Antwerpen.

Foto’s: Vrederick van Muyden

Proost! Vanaf het Victoria Hotel in Amsterdam vertrekken we met een bus vol opgewekte fotografen, schrijvers en andere creatieven en niet te vergeten een aardige voorraad bier en prosecco naar Antwerpen. We zijn de Nederlandse grens nog niet over of het microfoontje van de buschauffeur is al gekaapt voor een karaokesessie. Sommigen hangen nieuwsgierig over stoelen en anderen dansen in het gangpad op ‘Holiday’ van Madonna. “This is just the way to Antwerp, I’m curious how the way back is going to sound!”, roept een van de dansende dames door de microfoon.

Graffiti all over the place
De bus stopt tussen een aantal leegstaande loodsen in de oude haven van Antwerpen. Graffitidampen komen ons tegemoet als we het grote ronde, ruw industriële gebouw inlopen. Overal voorzien mensen de muren op de begane grond van kreten, merken, namen, fantasiewezens en andere uitspattingen. Achterin is er een levensgrote ‘Paint by Numbers’; een collage van een stoomboot, gatenkaas-half pipe en een frietfabriek, die iedereen met verf mag inkleuren volgens de nummers op de vakjes. Bezoekers maken gretig gebruik van de spuitbussen en rode You’re Here buttons om van de zwarte katoenen tasjes uit de badkuip ware kunstwerkjes te maken. De ervaren graffitiartiesten voelen zich ook alles behalve te goed als we ze vragen ‘even lekker op ons tasje te kladderen’.

De typerende vrijgevochten en relaxte sfeer vult het gebouw tot in het kleinste kiertje. Niemand vertelt je wat je wel of niet mag, iedereen doet z’n eigen ding en vaak komen mensen spontaan op je af om te vragen “wie ge bent” en “wa ge aant dûn bent”. Het blijft aandoenlijk, dat Belgische accent. En dan hebben we het nog niet eens over de stijl van onze zuidelijke buren gehad. De dames beschikken massaal over een boblijn, All Stars, kanten body’s en veel zwart. De mannelijke bezoekers dragen overwegend skinnyjeans met kistjes, surrealistische kapsels en John Lennon like brilletjes.

Naast alle ‘analoge’ verf en foto’s is You’re Here ook best 2.0. Op de begane grond hangt een beamer die tweets in rollende en schuivende bewegingen laat zien. Iedereen die de tag #yourehere heeft gebruikt, krijgt zijn ‘three seconds of fame’. Op de bovenverdieping speelt een tweede beamer een skippend natuurfilmpje van een elandfamilie in slow motion af. Aan de muren hangen foto’s van geschaafde kinderknieën, natte hondenneuzen en brillen op achterhoofden.

Elektropunk of tegendraadse pubermuziek?
We lopen de trap op om de verfdampen te verruilen voor de oorverdovende elektroclash van de Vermin Twins. Het duo dat ook meteen de meeste indruk op ons maakt. Een meisje en een jongen, beiden in wit gehuld, gezichten verscholen onder een grote capuchon met het teken van hun band erop, maken van de zaal een vlooiencircus. Onze fotograaf noemt ze spottend Pokémon wannabe’s, maar door de stemvervormers en alle 8-bit bliepjes heen, bespeuren we toch een zeer sterk gevoel voor melodie en ritme bij de twee. Mijn compagnon maakt de treffende vergelijking met Kap Bambino en Die Antwoord.

De dj’s die tussen de live-acts staan geprogrammeerd, moeten het eigenlijk meer van hun platenkeus en de sfeer eromheen hebben. Door hun (gebrek aan) mix-skills krijgen we namelijk nogal het gevoel dat we op een kinderdisco beland zijn.

Een andere zeer bijzondere live-act is Tex Taiwan. Een meisje in een korte tuinbroek met daaronder alleen een doorzichtige kanten BH, die rondjes over het podium rent, terwijl ze op de live elektropunkbeats van de headbangende jongen achter de knoppen in een stemvervormer gilt. Zelf vinden we het nogal tegendraadse pubermuziek, toch trekken ze al snel een volle zaal. Terug in de bus laat iedereen vol trots elkaars met graffiti volgespoten tasjes zien. Zo luidruchtig als het was op de heenweg, zo hard klinkt het gesnurk op de terugweg.

De verkorte versie van deze reportage en meer foto’s van het event zijn te vinden op pagina 40 van DJBroadcast Magazine issue #45. Klik hier om te zien waar het dichtstbijzijnde distributiepunt is, of hier om het magazine als PDF te downloaden.

Explore posts in the same categories: Verhaaltjes

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Geef een reactie

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log Out / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log Out / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log Out / Bijwerken )

Verbinden met %s


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.